‘Have you seen my cat?’

Een vrouw die een paar huizen naast ons woont is haar kat kwijt. Een aantal dagen geleden belde ze aan.

‘Have you seen my cat?’, vroeg ze met trillende stem. Haar blonde haar was nat van de regen, waarschijnlijk was ze al een tijdje aan het zoeken. 

‘What does he look like?’, vroeg mijn vriendin.

‘He is white and has a black dot on his nose. I hate to say it, but he looks a bit like Hitler.’ Mijn vriendin beloofde uit te zullen kijken naar een Hitler-achtige kat. Met hangende schouders liep de jonge vrouw (ik schat haar ergens in de twintig) door naar het volgende huis.… Lees verder

Files, de eerste stap richting het oude normaal

Nog even volhouden. Een week nog, dan het eerste tapbiertje op een terras sinds mensenheugenis en hoeven we niet meer voor het donker thuis te zijn. Zin in.

Wat blijkbaar niet langer kon wachten en alvast weer terug is uit het oude normaal: files. Ik was ze bijna vergeten, maar sinds gisteren weet ik weer hoe je zonder moeite 3 uur kan doen over de rit Assen-Utrecht.

Om van de Drentse hoofdstad naar de Utrechtse te komen (duurt normaal gesproken zo’n 1,5 uur) rijd je eigenlijk gewoon de hele A28 af. Op zich een prima snelweg, daar hoor je mij verder niet over.… Lees verder

Daglijks vers brood vlees zuivel

We maken de laatste tijd niet veel mee, maar deze week gebeurde er eindelijk weer iets. De buurtwinkel aan de overkant van de straat kreeg een nieuwe naamsticker! Ja ja. Een man met een ladder plakte de sticker op het bord boven de winkelruiten en stukje voor stukje kregen we te zien wat erop stond.

De oude sticker was ook wel aan vervanging toe, want hij liet los en was niet meer van deze tijd: gewoon een wit vlak met blauwe letters.

Op de nieuwe sticker had duidelijk een vormgever z’n best gedaan. Een blauwe achtergrond met daarop in zwarte letters ‘Buurtwinkel’ en in rode letters ‘Nieuw Engeland’.… Lees verder

Fraaie beloftes van een ontstoken puist

Het Smakkelaarsveld is – anders dan de gezellige naam doet vermoeden – een soort zure appel waar je doorheen moet bijten voor je vanuit Utrecht-West in de binnenstad bent. Eeuwen terug was het een binnenhaven waar schepen vol handelswaar aanlegden, tegenwoordig is het een rommelige en chaotische bouwput.

Het begint eigenlijk al bij de Leidseveertunnel, vol met vergeelde posters van verkiezingen en festivals lang geleden. Ze zitten onder de graffiti of schijt van duiven die van de tunnel hun uitvalsbasis hebben gemaakt en vaak vlak over je hoofd scheren als je er doorheen loopt.

Uit de tunnel gekomen zie je links de Smakkelaarsburcht, een verlaten ogend gebouw uit vaalgele bakstenen opgetrokken.… Lees verder

Een wandelaarsrotonde, wie zou dat bedacht hebben?

Het is druk in de binnenstad deze zaterdag. Nou ja, druk… drukker dan de afgelopen tijd in ieder geval. Mensen staan in de rij bij kraampjes voor een Vietnamese loempia of een Broodje Mario, jongeren zitten langs de gracht in de zon met een zak van de McDonald’s.

Uit een horecazaak klinkt technomuziek, bij de mobiele bar voor de ingang kun je koffie voor onderweg halen of een flesje bier. Stelletjes slenteren rond met tasjes van kledingwinkels, want er mag gewinkeld worden op afspraak. Corona heeft het consumentisme niet gedood.

En ook het toerisme niet. Ik hoor veel Spaans om me heen en een man vraagt me in Engels met een dik Indiaas accent waar het centraal station is.… Lees verder

Linoleum en zweetvoeten, de geur van democratie

“Jullie zijn precies op tijd. Tien minuten geleden stond de rij nog tot daar”, de vriendelijke man met bril wijst naar de andere kant van het plein bij het gymzaaltje in onze buurt. “Jullie mogen gelijk doorlopen.”

We doen onze mondkapjes voor en gaan naar binnen. Er is weinig licht in deze kleine sporthal. De lucht is enigszins bedompt. Linoleum en zweetvoeten, de geur van democratie. Wanneer kom ik eigenlijk nog in gymzalen? Alleen tijdens verkiezingen, bedenk ik me.

Aan het plafond hangen ringen, klimrekken tegen de muren. Ze zijn ook allemaal hetzelfde eigenlijk, die sportlokalen. Verspreid over de zaal zitten stembureauleden aan tafels met plexiglazen schermen of aan hoge tafels naast containers (je schijnt trouwens 250 euro te krijgen voor een dagje stembureau, maar dat terzijde).… Lees verder

De mooiste dinsdagmiddag van het jaar

Misschien wel de mooiste dinsdagmiddag van het jaar. Het is vroeg lente. Een week geleden schaatsten mensen nog op de vijver in Park Oog in Al, nu – zo’n 30 graden warmer – liggen ze langs dezelfde waterkant op kleedjes. Vogels fluiten, kinderen rennen gillend achter elkaar aan, bijna alle bankjes zijn bezet.

Het park heeft iets weg van een circusterrein. Een meisje heeft tussen twee bomen een kabel gespannen en probeert naar de overkant te lopen. Ze komt steeds tot de helft. Iets verderop zijn een man en een vrouw aan het jongleren, drie kleurige ballen elk. Naast hen gooien twee meisjes een frisbee over, daarachter een groepje dat in strakke sportkleren oefeningen doet.… Lees verder

‘Volgens mij is er een feestje aan de gang’

Ook op het water bij het Muntgebouw kon geschaatst worden dit weekend. Ik fietste er gisteren toevallig langs en stopte op de Muntbrug voor een foto, net als veel andere mensen. Het was een bijzonder gezicht, al die schaatsers op die bevroren vaarweg. In de bijna vier jaar dat ik in Utrecht woon had ik dat nog niet gezien. En zoveel mensen bij elkaar, ook dat was lang geleden. Ik voelde een soort enthousiasme opkomen en besloot te gaan kijken.

Op de Muntsluisbrug staan tientallen fietsen geparkeerd. Mensen klimmen over de reling om op de kade te komen, zich met één hand vasthoudend aan de paal met het bordje ‘verboden toegang voor onbevoegden’.… Lees verder