Beginnende oranjekoorts in Ondiep

De vele tegels en bakstenen in Ondiep absorberen de warmte, waardoor de lucht aan het einde van de straat een beetje trilt. Een scootmobiel komt de hoek om gescheurd. Een oude man met een grote witte cowboyhoed op groet met een hoofdknikje. Uit de boxen op zijn voertuig klinkt luid radioreclame. Spaar voor de juichcape. Het EK moet aan de man gebracht worden.

De gezapige oefenwedstrijd van gisteren zal de oranjekoorts niet meteen hoger hebben gemaakt. Het is zeven jaar geleden dat we voor het laatst aan een eindtoernooi meededen en ik kan me niet meer precies herinneren hoe het eerder altijd was, een week van tevoren, maar voor mijn gevoel leeft het allemaal wat minder dan andere jaren.… Lees verder

Duiven

Een fietser haalt me in als ik over de Muntsluisbrug loop. De man gaat zo langzaam op zijn oude racefiets dat-ie om zou kunnen vallen. Ik denk dat hij ergens in de vijftig is. Hij draagt wandelschoenen, een strakke fietsbroek en een versleten legerjack. Onder een smoezelig mutsje komen lange, plakkerige slierten haar vandaan.

De man stopt langs de railing. Hij haalt zijn neus flink op, om vervolgens luid grommend zijn keel te schrapen. Hij tuft een flinke, witte klodder spuug naast zich op de grond. Blijkbaar is dit voor de duiven die zich bij de brug ophouden een teken. Met z’n allen, een stuk of twintig, duiken ze op de klodder spuug af.… Lees verder

Het einde van Engelenburgh, kroeg van een uitstervend soort

In Hoograven, aan de rand van een woonwijk, net voorbij het hippe Rotsoord, zit sinds jaar en dag Café Engelenburgh. Begin jaren tachtig was het een drukte van jewelste in de bruine kroeg. Werklozen stonden al vroeg op de stoep voor hun eerste biertje, tussen de middag aten werklui hun uitsmijter bij de sigarettenautomaat omdat alle tafels bezet waren en ‘s nacht gingen studenten door tot het weer licht werd. Dertig vaten bier per week gingen er doorheen.

Uitbater: Joop van Maurik, oud-verwarmingsmonteur maar vooral -voetballer en publiekslieveling van FC Utrecht. Een keiharde spits die in de jaren zeventig met zijn twee meter en ruim honderd kilo gevreesd werd door verdedigers als Johan Derksen en Rinus Israel en keeper Piet Schrijvers.… Lees verder

‘Have you seen my cat?’

Een vrouw die een paar huizen naast ons woont is haar kat kwijt. Een aantal dagen geleden belde ze aan.

‘Have you seen my cat?’, vroeg ze met trillende stem. Haar blonde haar was nat van de regen, waarschijnlijk was ze al een tijdje aan het zoeken. 

‘What does he look like?’, vroeg mijn vriendin.

‘He is white and has a black dot on his nose. I hate to say it, but he looks a bit like Hitler.’ Mijn vriendin beloofde uit te zullen kijken naar een Hitler-achtige kat. Met hangende schouders liep de jonge vrouw (ik schat haar ergens in de twintig) door naar het volgende huis.… Lees verder

Files, de eerste stap richting het oude normaal

Nog even volhouden. Een week nog, dan het eerste tapbiertje op een terras sinds mensenheugenis en hoeven we niet meer voor het donker thuis te zijn. Zin in.

Wat blijkbaar niet langer kon wachten en alvast weer terug is uit het oude normaal: files. Ik was ze bijna vergeten, maar sinds gisteren weet ik weer hoe je zonder moeite 3 uur kan doen over de rit Assen-Utrecht.

Om van de Drentse hoofdstad naar de Utrechtse te komen (duurt normaal gesproken zo’n 1,5 uur) rijd je eigenlijk gewoon de hele A28 af. Op zich een prima snelweg, daar hoor je mij verder niet over.… Lees verder

Daglijks vers brood vlees zuivel

We maken de laatste tijd niet veel mee, maar deze week gebeurde er eindelijk weer iets. De buurtwinkel aan de overkant van de straat kreeg een nieuwe naamsticker! Ja ja. Een man met een ladder plakte de sticker op het bord boven de winkelruiten en stukje voor stukje kregen we te zien wat erop stond.

De oude sticker was ook wel aan vervanging toe, want hij liet los en was niet meer van deze tijd: gewoon een wit vlak met blauwe letters.

Op de nieuwe sticker had duidelijk een vormgever z’n best gedaan. Een blauwe achtergrond met daarop in zwarte letters ‘Buurtwinkel’ en in rode letters ‘Nieuw Engeland’.… Lees verder

Fraaie beloftes van een ontstoken puist

Het Smakkelaarsveld is – anders dan de gezellige naam doet vermoeden – een soort zure appel waar je doorheen moet bijten voor je vanuit Utrecht-West in de binnenstad bent. Eeuwen terug was het een binnenhaven waar schepen vol handelswaar aanlegden, tegenwoordig is het een rommelige en chaotische bouwput.

Het begint eigenlijk al bij de Leidseveertunnel, vol met vergeelde posters van verkiezingen en festivals lang geleden. Ze zitten onder de graffiti of schijt van duiven die van de tunnel hun uitvalsbasis hebben gemaakt en vaak vlak over je hoofd scheren als je er doorheen loopt.

Uit de tunnel gekomen zie je links de Smakkelaarsburcht, een verlaten ogend gebouw uit vaalgele bakstenen opgetrokken.… Lees verder

Een wandelaarsrotonde, wie zou dat bedacht hebben?

Het is druk in de binnenstad deze zaterdag. Nou ja, druk… drukker dan de afgelopen tijd in ieder geval. Mensen staan in de rij bij kraampjes voor een Vietnamese loempia of een Broodje Mario, jongeren zitten langs de gracht in de zon met een zak van de McDonald’s.

Uit een horecazaak klinkt technomuziek, bij de mobiele bar voor de ingang kun je koffie voor onderweg halen of een flesje bier. Stelletjes slenteren rond met tasjes van kledingwinkels, want er mag gewinkeld worden op afspraak. Corona heeft het consumentisme niet gedood.

En ook het toerisme niet. Ik hoor veel Spaans om me heen en een man vraagt me in Engels met een dik Indiaas accent waar het centraal station is.… Lees verder